
دکتر سعید عزیزی در جمع اساتید و فعالان فرهنگی، با تأکید بر نقش تربیتی هیئتهای مذهبی، چهار مؤلفه فعالیت جمعی، احساس ارزشمندی، تکلیفگرایی و پناه عاطفی را از کارکردهای مهم این محافل در تربیت نسل جدید برشمرد.
به گزارش نبض ایران، دکتر سعید عزیزی در سخنانی درباره کارکردهای تربیتی و اجتماعی هیئتهای مذهبی، بر ضرورت توجه به تفاوتهای نسلی و استفاده از ظرفیت محافل دینی برای تقویت مهارتهای ارتباطی، مسئولیتپذیری و هوش هیجانی کودکان و نوجوانان تأکید کرد.
او با اشاره به تفاوتهای نسلهای مختلف در شیوه یادگیری، میزان تحمل فعالیتهای طولانی و علایق فرهنگی، معتقد است برنامهریزی برای نسل جدید باید متناسب با ویژگیهای ذهنی، عاطفی و اجتماعی آنان باشد.
هیئت؛ فرصتی برای تمرین زندگی جمعی
دکتر عزیزی یکی از مهمترین کارکردهای هیئت را فراهم کردن زمینه فعالیت جمعی دانست و گفت حضور در چنین محافلی میتواند فرصت تمرین همکاری، رعایت حقوق دیگران، گذشت و توجه به نیازهای اطرافیان را فراهم کند.
به گفته او، هنگامی که اعضای خانواده در برگزاری یک مراسم مذهبی مشارکت میکنند، کودکان و نوجوانان در موقعیتهای واقعی یاد میگیرند که گاهی برای خوشحالی دیگران از خواستههای شخصی خود بگذرند.
او با مثالهایی از تقسیم خوراکی میان حاضران و اختصاص دادن جای مناسب به دیگران توضیح داد که گذشت، زمانی به یک مهارت تربیتی تبدیل میشود که فرد از داشتهای بگذرد که خودش نیز به آن علاقه دارد؛ نه اینکه صرفاً چیزهای اضافی را ببخشد.
از نگاه این سخنران، هیئت خانوادگی میتواند محیطی عملی برای آموزش همدلی، مشارکت و احترام به دیگران باشد؛ مهارتهایی که در روابط خانوادگی و تعاملات اجتماعی نیز کاربرد دارند.
مسئولیت دادن به نوجوانان؛ راهی برای تقویت احساس ارزشمندی
این سخنران، احساس ارزشمندی را دومین محور مهم در تربیت هیجانی و اجتماعی نسل جدید معرفی کرد و بر ضرورت سپردن مسئولیتهای متناسب با سن و توانایی نوجوانان تأکید داشت.
او با اشاره به تجربههای شخصی خود از اقامه نماز جماعت خانوادگی و مشارکت در هیئتهای مذهبی از دوران نوجوانی، گفت اعتماد خانواده و واگذاری مسئولیت میتواند به شکلگیری احساس مفید بودن و افزایش اعتمادبهنفس در نوجوانان کمک کند.
دکتر عزیزی همچنین از تجربه سپردن مسئولیتهای اجرایی هیئت به نوجوانان سخن گفت و تأکید کرد که واگذاری مسئولیتهای مشخص، مانند ساماندهی پذیرایی یا مشارکت در امور اجرایی، میتواند زمینه حضور مؤثرتر آنان را فراهم کند.
به اعتقاد او، نوجوان زمانی که احساس کند حضورش اهمیت دارد و دیگران به تواناییهایش اعتماد دارند، انگیزه بیشتری برای مشارکت و پذیرش مسئولیت پیدا میکند.
تکلیفگرایی به جای وابستگی کامل به نتیجه
دکتر عزیزی در ادامه، تکلیفگرایی را سومین مؤلفه مورد توجه در تربیت دینی دانست و توضیح داد که افراد باید وظیفه و مسئولیت خود را انجام دهند، حتی اگر نتیجه نهایی کاملاً در اختیار آنان نباشد.
او با اشاره به تجربههای خود در ارتباط با خانوادههای شهدای مدافع حرم، بر اهمیت شناخت ظرفیتها و مسئولیتهای فردی تأکید کرد و گفت هر فرد باید متناسب با تواناییهایش در مسیر خدمت به جامعه نقشآفرینی کند.
این سخنران همچنین نقش منبر و ارتباط مستقیم سخنران با مخاطب را در انتقال پیامهای فرهنگی و دینی مهم ارزیابی کرد و بر ضرورت بهرهگیری از ظرفیتهای سنتی و اجتماعی هیئت برای اثرگذاری بر نسل جدید تأکید داشت.
هیئت خانوادگی؛ پناهی برای آرامش و پیوند عاطفی
چهارمین محور سخنان دکتر عزیزی، کارکرد عاطفی و معنوی هیئتهای خانوادگی بود. او با تأکید بر اهمیت داشتن محیطی امن برای آرامش روحی و بازیابی پیوندهای عاطفی، برگزاری روضههای خانگی و گردهماییهای مذهبی در خانواده را فرصتی برای تقویت ارتباط اعضای خانواده با یکدیگر دانست.
او با تشبیه خانه میزبان به مکانی که برای مدتی در اختیار یک مجلس قرار میگیرد، از خانوادهها خواست در صورت فراهم بودن شرایط، خانههای خود را میزبان محافل مذهبی کنند و از این طریق زمینه مشارکت اعضای خانواده و ارتباط بیشتر با دیگران را فراهم آورند.
به گفته او، چنین محافلی علاوه بر کارکرد معنوی، میتوانند به تقویت حس تعلق، همدلی و حمایت عاطفی در خانواده کمک کنند.
پیوند نسل جدید با اهلبیت(ع)؛ محور پایانی سخنرانی
دکتر عزیزی در پایان سخنان خود، پیوند با اهلبیت(ع) را محور اصلی فعالیتهای هیئتی دانست و بر ضرورت توجه به مسئولیتهای فردی در زندگی روزمره تأکید کرد.
او با اشاره به انتظار برای ظهور حضرت مهدی(عج)، از حاضران خواست بهجای محدود کردن انتظار به دعا و آرزو، در محیط خانواده، محل کار، دانشگاه و جامعه به گونهای رفتار کنند که شایستگی اخلاقی و اجتماعی آنان در عمل نمایان شود.
این سخنرانی بر این ایده تأکید داشت که هیئت مذهبی، در کنار کارکرد عبادی، میتواند بستری برای تمرین همکاری، تقویت احساس ارزشمندی، پذیرش مسئولیت و ایجاد پیوندهای عاطفی در خانواده و جامعه باشد.